Η ασφυξία ως σαξές στόρι: Μνημόνια για πάντα

Δεν αξίζει να σχολιάσει κανείς τα οργουελιανής επινοητικότητας non papers της κυβέρνησης, τα ανάλογα πρωτοσέλιδα του φιλοκυβερνητικού Τύπου ή τις δηλώσεις Τσίπρα, ότι το χτεσινό Eurogroup ήταν «καλή είδηση για τα μεσαία και τα αδύναμα στρώματα» και ότι «κάποιοι θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα». Μπροστά σε αυτά, ακόμα και ο Ταρτούφος θα ένιωθε αμήχανα. Αντί σχολιασμού, αρκεί η παράθεση των βασικών «επιτυχιών» της χτεσινής απόφασης:

* Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ρητά ότι «αποκλείεται το ονομαστικό κούρεμα του χρέους», όταν ακόμα και στο πιο αισιόδοξο σενάριο, το χρέος αποκλείεται να πέσει κάτω από το 156% του ΑΕΠ το 2020, κι όταν οι φετινές «υποχρεώσεις» της χώρας φτάνουν στο 18% του ΑΕΠ· ως γνωστόν, μόνο για το επόμενο τρίμηνο, η εξυπηρέτηση του χρέους απαιτεί όσα χρειάζονται για μισθούς και συντάξεις τριών μηνών. Με τη χτεσινή απόφαση του Eurogroup, η συνεδριακή θέση του ΣΥΡΙΖΑ για «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους» ανήκει πια οριστικά στη δικαιοδοσία του ιστορικού του μέλλοντος.

* Μέχρι το επόμενο Εurogroup (24 Μαΐου), η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να έχει περάσει από τη Βουλή ένα ακόμα πακέτο προαπαιτούμενων μέτρων για να κλείσει η πρώτη αξιολόγηση. Θα επρόκειτο ούτως ή άλλως για επώδυνα μέτρα, τόσο αθροιζόμενα στα προηγούμενα, όσο και αυτοτελώς: «μέτρα για το μισθολογικό κόστος στο Δημόσιο», αύξηση ΦΠΑ που μειώνει το εισόδημα των φτωχότερων, Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων, πώληση των εξυπηρετούμενων και των μη εξυπηρετούμενων δανείων, «με προσωρινή εξαίρεση» όσα αφορούν πρώτη κατοικία. Σε αυτά, όμως, προστίθεται ο διαβόητος «μηχανισμός έκτακτης ανάγκης», ώστε, όπως αναφέρει η χτεσινή απόφαση, «να εξασφαλιστεί ότι μια δέσμη μέτρων, συμπεριλαμβανομένων προκαθορισμένων μέτρων, θα εφαρμοστεί αυτόματα».

* Το πρόβλημα με τον μηχανισμό, για τον οποίο ο πρωθυπουργός καθησυχάζει πως «δεν θα χρειαστεί» (λες και αν ίσχυε, δεν θα σήμαινε αυτό περικοπές για να πιαστεί το δυσθεώρητο πλεόνασμα), δεν είναι μόνο ηθικής τάξης. Δεν πρόκειται δηλαδή μόνο για την (αναμενόμενη) κατάληξη των λεονταρισμών απέναντι στο ΔΝΤ, που τελικά «δεν υπάρχει περίπτωση να μη συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα» – η την υποκρισία ότι η κυβέρνηση, σεβόμενη το Σύνταγμα, δεν θα νομοθετήσει προληπτικά (αλλά θα αφήσει το μηχανισμό να το κάνει…). Είναι, επιπλέον,  ότι ο αυτόματος «κόφτης» κάνει οριζόντιες περικοπές, συμπεριλαμβάνει δηλαδή αυτόματα μισθούς και συντάξεις. Οι όποιες εξαιρέσεις δε στην αυτόματη περικοπή δαπανών, για λόγους έκτακτης ανάγκης, δεν θα εμπίπτουν καν στην αρμοδιότητα της Βουλής ή, έστω, της κυβέρνησης και των αρμόδιων υπουργών: γι’ αυτές πρέπει να αποφανθούν οι «θεσμοί».

* Προκειμένου λοιπόν να πιάνονται τα πλεονάσματα ύψους 3,5% μεσοπρόθεσμα, μετά το 2018 (και μακροπρόθεσμα, τουλάχιστον ως το 2030), προκειμένου δηλαδή να συνεχιστεί η λιτότητα για να χρηματοδοτείται το χρέος, μια κυβέρνηση με αναφορά στην Αριστερά ξεμπερδεύει με ό,τι θυμίζει λαϊκή κυριαρχία – προδιαγράφοντας επιπλέον, εν μέσω πανηγυρισμών, τα όρια στα οποία θα κινηθούν οι κυβερνήσεις των επόμενων ετών.

* Τι κέρδισε ως αντιστάθμισμα για όλα αυτά η ελληνική πλευρά; Τι δικαιώνει την «ανακούφιση» του Ευκλείδη Τσακαλώτου για το γεγονός ότι άνοιξε η συζήτηση για το χρέος; Είναι η υπόσχεση ότι ελάφρυνση, δηλαδή η παράταση της περιόδου χάριτος και η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, θα έρθουν μετά το τέλος του 2018, αφού υλοποιηθεί το τρίτο Μνημόνιο – και θα συγκεκριμενοποιούνται με βάση τις «μεταρρυθμίσεις». Η σχετική πρόταση των «θεσμών» μιλά για επιμήκυνση των ωριμάνσεων κατά 5 χρόνια και θέσπιση ανώτατου ορίου αποπληρωμής στο 1% του ΑΕΠ …έως το 2050. Ελάφρυνση λοιπόν, αλλά μακροπρόθεσμα – και αχρηστευμένη από τα υψηλά πλεονάσματα που θα εγγυάται ο «κόφτης», ώστε να χρηματοδοτείται από αυτά το «ελαφρύτερο χρέος». Και «ανάπτυξη», ίσως, αλλά με μισθούς και συντάξεις ακραίας φτώχειας, που θα επιτείνουν οι έμμεσοι φόροι.

H μεταμφίεση της συντριβής της κοινωνικής πλειοψηφίας σε επιτυχία απευθύνεται πια αποκλειστικά στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει νέων ψηφοφοριών. Διαψεύδοντας τις ηχηρές υποσχέσεις («δεν λαμβάνονται επιπλέον μέτρα», «δεν κόβονται μισθοί και συντάξεις»), η πρακτική αυτή απομακρύνει τον κόσμο από την πολιτική και δείχνει ότι αυτή η κυβέρνηση δεν έχει πια πολιτικά ή ηθικά φρένα. Πρέπει να τη σταματήσουμε εμείς.

Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά
10.5.2016

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s