Το αίσχος της «τυφλής» Δικαιοσύνης δεν θα μείνει αναπάντητο: όλες και όλοι στο δρόμο, μέχρι να βγουν η Ηριάννα και ο Περικλής

Με την αποφυλάκιση του Τάσου Θεοφίλου, πιστέψαμε πως, έστω κατ’ εξαίρεση, η «τυφλή» δικαστική εξουσία μπορεί να βλέπει την προφανή αδικία και, έστω εκ των υστέρων, να τη διορθώνει. Η άθλια απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία η Ηριάννα Β.Λ. και ο Περικλής Μ. καθηλώνονται στη φυλακή για τα επόμενα 13 χρόνια, βεβαιώνει ότι οι αναλαμπές κρατάνε μόνο λίγο: βρισκόμαστε στην εποχή που δεν υπάρχουν αυτονόητα – άρα και περιθώρια για ψευδαισθήσεις.

Παρά την κραυγαλέα ανυπαρξία στοιχείων για το πανομοιότυπο κατηγορητήριο εναντίον τους, παρά τη στήριξη της Ηριάννας από τους συναδέλφους της στο Πανεπιστήμιο, από οργανώσεις, κινήσεις και χιλιάδες ανθρώπους στην Ελλάδα και το εξωτερικό –παρά τις παρεμβάσεις, υπέρ της, ακόμα και σε επίπεδο κυβέρνησης και Προεδρίας της Δημοκρατίας!–, η «τυφλή» δικαστική εξουσία έκρινε ότι δεν συνιστά «υπέρμετρη βλάβη» για δύο νέους ανθρώπους να μείνουν δεκατρία χρόνια στη φυλακή εξαιτίας των προσωπικών τoυς σχέσεων: ότι, αντίθετα, υπάρχει κίνδυνος να τελεστούν ξανά αδικήματα, έστω και αν για τα ήδη τετελεσμένα, τα στοιχεία εναντίον τους είναι μηδαμινά.

Ως γνωστόν, εισηγητής αυτής της μισάνθρωπης απόφασης ήταν ο εισαγγελέας που, αγνοώντας το συντριπτικό κατηγορητήριο σε βάρος της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, είχε προτείνει την αποφυλάκιση του αρχηγού των ναζί Μιχαλολιάκου και του υπαρχηγού τους Χρήστου Παππά, λόγω παρέλευσης του 18μηνου. Είναι δε ενδεικτικό για τη διεύθυνση της διαδικασίας ότι μέσα στην αίθουσα του Εφετείου βρίσκονταν ασύδοτοι κουκουλοφόροι της Αντιτρομοκρατικής με προτεταμένα όπλα, ενώ η έδρα απειλούσε τους/τις αλληλέγγυους/ες να διακόψει για το χειμώνα …αν παρέμεναν όρθιοι.

Ανεξαρτήτως κυβέρνησης, η «ανεξάρτητη» δικαστική εξουσία επιβεβαίωσε σήμερα κάτι που γνωρίζαμε ήδη: ότι παραμένει αμείλικτη όταν πρόκειται για αναρχικούς/ές ή (θεωρούμενους/ες) «συνοδοιπόρους», αριστερούς/ές, εργαζόμενους/ες – αλλά απολύτως ελαστική και «αλληλέγγυα», όταν πρόκειται για μεγαλομαφιόζους, φασίστες, αστυνομικούς «λειτουργούς» και λοιπά στελέχη του εγχώριου εθνικού κορμού.

Η παράταση της φυλάκισης της Ηριάννας και του Περικλή είναι αίσχος – και δεν θα το αφήσουμε να περάσει. Η Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και η Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΟΝΡΑ-Ανασύνθεση) συμμετέχουν στο κοινό κάλεσμα οργανώσεων και κινήσεων για την Ηριάννα Β.Λ. και τον Περικλή Μ., την Τρίτη 18 Ιουλίου, στις 7:00 μ.μ. σε Προπύλαια (Αθήνα) και Καμάρα (Θεσσαλονίκη).

Όποιος θέλει να τιμήσει τον Γιούνκερ, να τον πάρει σπίτι του

«Επίτροπέ μου, ιδού το Πανεπιστήμιό σας»

Την Πέμπτη 13 Ιουλίου, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο θα αναγορεύσει τον Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ επίτιμο διδάκτορα της Νομικής Σχολής, σε ειδική τελετή στο Μέγαρο Μουσικής της Θεσσαλονίκης. Τι έκανε όμως ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για να αξίζει μια τέτοια τιμή;

* Τον Ιούλιο του 2015, ήταν ο εισηγητής της «συμβιβαστικής» λύσης μεταξύ Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ΔΝΤ – ουσιαστικά του τρίτου ελληνικού Μνημονίου. Με το περίφημο «πακέτο Γιούνκερ», αποδεικνυόταν πως, παρά τις εσωτερικές διαφορές της, η Ευρωπαϊκή Ένωση ενοποιείται στην πράξη ως «στρατηγείο» του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού.

* Ο Γιούνκερ γνώριζε ότι τα κατ’ ευφημισμόν «πακέτα σωτηρίας» στην πραγματικότητα είχαν σώσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Έρευνα που δημοσίευσε η έγκυρη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handesblatt, έδειχνε ότι από τα δάνεια των 220 δισ. ευρώ, 86,9 δισ. ευρώ είχαν διατεθεί στην εξόφληση παλαιών χρεών, 52,3 δισ. στην εξόφληση τόκων και 37,3 δισ. στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Η γνώση αυτή, ωστόσο, δεν τον εμπόδισε να λειτουργήσει ως κοινός πλασιέ των τραπεζών, στο όνομα πάντα της «ευρωπαϊκής προοπτικής» της χώρας μας. 

* Η ελληνική κοινωνία γνώρισε από πρώτο χέρι την αντίληψη περί δημοκρατίας του «επίτιμου» Γιούνκερ. Λίγες μέρες πριν από το ελληνικό δημοψήφισμα του 2015, και παρεμβαίνοντας ωμά υπέρ του ΝΑΙ, ήταν αυτός που ενέπαιζε τον ελληνικό λαό, συστήνοντάς μας «να μην αυτοκτονήσουμε επειδή φοβόμαστε να πεθάνουμε».

* Μετά το ηχηρό ΟΧΙ της ελληνικής κοινωνίας, και τη συνθηκολόγηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήταν και πάλι ο Γιούνκερ που, εξηγώντας τι σημαίνει πρακτικά «Ευρώπη πολλών ταχυτήτων», βεβαίωνε ότι «όταν υιοθετούνται εθνικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία, και ως εκ τούτου ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν ισχύει ως έχει».

Για όλους αυτούς τους λόγους, ο Γιούνκερ είναι ανεπιθύμητος. Η αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής είναι πρόκληση για την ελληνική κοινωνία, προσβολή (άλλη μία…) στη μνήμη του μεγαλειώδους ΟΧΙ και ντροπή για το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Ντροπή, γιατί ως συμβολική επιβράβευση της διαρκούς λιτότητας, συνιστά πράξη ελιτισμού και περιφρόνησης για όσες και όσους δοκιμάζονται σκληρά τα τελευταία χρόνια στη φτώχεια και την έλλειψη προοπτικής. Αλλά και ντροπή γιατί, εξαιτίας της αέναης ευρω-λιτότητας, τμήματα του Πανεπιστημίου αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα με προϋπολογισμούς μικρότερους από τον εβδομαδιαίο τζίρο ενός μπαρ. Στο ζήλο της να «μείνουμε Ευρώπη», η Κοσμητεία της Νομικής του ΑΠΘ δεν δείχνει απλά αδιάφορη για όλα αυτά: βραβεύοντας τον «αρχιστράτηγο» του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού, επαναλαμβάνει με σύγχρονους όρους το μνημειώδες «Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας».

Η Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και η ΟΝΡΑ-Ανασύνθεση καλούν στη συγκέντρωση ενάντια στη βράβευση Γιούνκερ, την Πέμπτη 13 Ιουλίου, στις 6:30 μ.μ., στον Λευκό Πύργο.

Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων στην καθαριότητα

Στεκόμαστε στο πλευρό της απεργιακής κινητοποίησης των εργαζόμενων στην καθαριότητα γιατί:

  • Η σταθερή και αξιοπρεπής δουλειά είναι δικαίωμα όλων.
  • Το καθεστώς διαρκούς ομηρίας των συμβασιούχων αποτελεί αθλιότητα που πρέπει να λήξει.
  • Πρέπει να διασφαλιστεί ο δημόσιος χαρακτήρας των υπηρεσιών καθαριότητας κόντρα στην απαξίωση και την ιδιωτικοποίηση.
  • Η απεργία είναι το μόνο όπλο που έχουν οι εργαζόμενοι-ες για να διεκδικήσουν τα δίκαια τους.

Οι τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα των συμβασιούχων δεν αφήνουν αμφιβολία ότι η το δικαίωμα στη δουλειά κι εν γένει τα συμφέροντα «των από κάτω» έρχονται σε ευθεία σύγκρουση τόσο με τις μνημονιακές υποχρεώσεις όσο και με τη νομιμότητα που έχει διαμορφώσει ο νεοφιλελευθερισμός την τελευταία εικοσαετία. Υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων στην πράξη σημαίνει σύγκρουση με το Μνημόνιο και το νεοφιλελεύθερο σύστημα εξουσίας. Σημαίνει επίσης σύγκρουση με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τη ΝΔ και κάθε πολιτική δύναμη που υποστηρίζει την εφαρμογή του μνημονιακού προγράμματος.

 Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, 28.6.2017

Με την Ηριάννα, ενάντια στον αστυνομο-τρόμο

Το 1974, ο γερμανός συγγραφέας Χάινριχ Μπελ γράφει το μυθιστόρημα «Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ». Είναι τα χρόνια της τρομο-παράνοιας στη Γερμανία, λόγω της ένοπλης δράσης της ακροαριστερής RAF. Η ιστορία του Μπελ, που σύντομα μεταφέρεται και στη μεγάλη οθόνη, είναι λίγο-πολύ γνωστή: το γερμανικό κράτος και τα ΜΜΕ κάνουν κόλαση τη ζωή μιας νεαρής γυναίκας, μόνο και μόνο γιατί αυτή ερωτεύεται τον «λάθος άνθρωπο»: έναν άνδρα καταζητούμενο από την αστυνομία για την υπόθεση μιας ληστείας.

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, το μυθιστόρημα του Μπελ επαναλαμβάνεται στην Ελλάδα με διάφορες αφορμές – από τη δίωξη της Αγγελικής Σωτηροπούλου, το 2002, μέχρι την περσινή της Εύης Στατήρη. Σε όλες τις περιπτώσεις, οι διώξεις χρησιμοποιούνται ως μέσα πίεσης των διωκτικών μηχανισμών στις δίκες κατηγορουμένων για συμμετοχή σε ένοπλες οργανώσεις. Και παρά τις διαδοχικές ήττες του αστυνομο-δικαστικού τρομοσυμπλέγματος, των εμπνευστών δηλαδή αυτών των αθλιοτήτων, οι ίδιοι μηχανισμοί παραμένουν απτόητοι. Σήμερα, λοιπόν, είναι σειρά της Ηριάννας Β.Λ.. Η Ηριάννα αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να περάσει τα επόμενα 13 χρόνια στη φυλακή, κατηγορούμενη για συμμετοχή στη «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Κι αυτό, με μόνα στοιχεία τη σχέση της με τον Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο (κατηγορούμενο ως μέλος της Σ.Π.Φ., που όμως αθωώθηκε πρωτόδικα και αμετάκλητα…), και ένα εύρημα DNA ποσοτικά ανεπαρκές και ποιοτικά μη αξιοποιήσιμο, όπως υποστηρίζουν ειδικοί εμπειρογνώμονες (και όπως οι ίδιοι οι Κλουζώ της Αντιτρομοκρατικής παραδέχονται ακούσια…).

Από την πρώτη προσαγωγή της, το 2011, μέχρι σήμερα, η Ηριάννα υφίσταται μια καφκικού τύπου στοχοποίηση, γιατί στάθηκε δίπλα στο σύντροφό της και δεν αποκήρυξε τις σχέσεις της. Όμως η Ηριάννα δεν είναι μόνη της. Ενόψει της εκδίκασης της αίτησης αναστολής που έχει υποβάλει η ίδια, ένας αστερισμός κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων, κινήσεων και πολιτών έχει κινητοποιηθεί για να αποτρέψει το αδιανόητο. Θέλουμε να ενώσουμε τη φωνή μας με όλους και όλες αυτές: για την ελευθερία της Ηριάννας, γιατί η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι αυτά που κάνουν τη ζωή να αξίζει, κι όχι τεκμήρια ενοχής. Και γιατί επιτέλους, αξίζουμε κάτι καλύτερο ως κοινωνία από το θρίαμβο του εγωισμού, του χαφιεδισμού και του αστυνομο-τρόμου.

Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, 22. 6.2017

Αλληλεγγύη στον σύντροφο Α.Τ και στους συλληφθέντες της 9ης Οκτωβρίου 2012

Αύριο Τετάρτη, 14 Ιούνη 2017 δικάζεται ο σύντροφός μας Α.Τ., μαζί άλλους 23 συλληφθέντες από την πρώτη επίσκεψη της καγκελαρίου Μέρκελ στην Ελλάδα μέσα στην μνημονιακή εποχή, την 9η Οκτωβρίου 2012. Την ημέρα εκείνη, η τότε κυβέρνηση Σαμαρά έδωσε ένα από τα πολλά δείγματα ακραίου αυταρχισμού που την χαρακτήριζαν, εφάμιλλο όλων εκείνων των παροιμιωδών σχεδίων καταστολής των μαζικών κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων της εποχής ’10-’12: επιβολή απαγόρευσης συγκεντρώσεων και πορειών για εκείνη την ημέρα επίσκεψης της καγκελαρίου Μέρκελ, εκατοντάδες «προληπτικές» προσαγωγές, συνεχής τρομοκράτηση και επιθέσεις προς τους συγκεντρωμένους διαδηλωτές με ρήψεις χημικών και δακρυγόνων στη συγκέντρωση, αυθαίρετη αστυνομική βία και ξυλοδαρμοί από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Όλή αυτή η «επίδειξη» καταστολής αποτύπωνε το κλίμα φόβου που επιχειρούσε να επιβάλλει η κυβέρνηση Σαμαρά με σκοπό να αποτρέψει την κοινωνική ανυπακοή που εκφραζόταν με κάθε αφορμή απέναντι στο μνημονιακό καθεστώς (πλατείες ’11, 48ωρη απεργία Οκτώβρη ’11, συγκεντώσεις ενάντια στο 2ο μνημόνιο – Φλεβάρης ’12) καθώς και να αποτελέσει απόδειξη «καλής πίστης» στην τρόικα και τους υποστηρικτές τής σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ότι η λιτότητα δεν συναντά κοινωνικές αντιστάσεις και μπορεί να εφαρμόζεται στο διηνεκές.

Ο απολογισμός της κρατικής καταστολής εκείνη την ημέρα ήταν «εντυπωσιακός»: 220 προσαγωγές διαδηλωτών από τις οποίες 24 έγιναν συλλήψεις. Ανάμεσα στους συλληφθέντες, βρέθηκε και ο σύντροφός μας Α.Τ., στον οποίο, για την κατοχή μιας μάσκας για την αποφυγή εισπνοής χημικών, απαγγέλθηκαν -ψευδώς- κατηγορίες για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, μαζί με μερικές ακόμη. Μια ακόμα “καινοτομία” που ξεκίνησε να εφαρμόζεται από εκείνη την ημέρα στην μνημονιακή εποχή ήταν η διαπόμπευση των συλληφθέντων μέσω της δημοσίευσης των φωτογραφιών τους και των προσωπικών τους δεδομένων στο site της ΕΛ.ΑΣ, Η απαράδεκτη αυτή πρακτική παραβιάζει κάθε έννοια προστασίας της προσωπικότητας και των ατομικών δικαιωμάτων, ενώ έρχεται και σε αντίθεση με τη θεμελιώδη αρχή “καθένας είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου”, καθώς η δημοσίευση των συγκεκριμένων στοιχείων δεν έχει σχέση με καταδικασθέντες αλλά με υπόδικους, ενισχύοντας ταυτόχρονα λογικές χαφιεδισμού και κανιβαλισμού.

Πέντε χρόνια μετά από εκείνη την μέρα, θα είμαστε όλοι και όλες δίπλα στους συλληφθέντες της 9ης Οκτωβρίου, όπως και τότε ήμασταν όλοι και όλες μαζί στο δρόμο και όπως θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μαζί απέναντι σε κάθε μορφή καταστολής, πειθάρχησης και καταπίεσης. Την Τετάρτη θα είμαστε εκεί, στο πλευρό των συναγωνιστών μας, ως μέρος του πολύμορφου κινήματος αλληλεγγύης το οποίο αποτελεί τη δύναμη μας απέναντι στο κλίμα φόβου, καταστολής και ματαίωσης. Συλλογικά, θα συνεχίσουμε τους αγώνες μας για την διεύρυνση των πολιτικών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών, τους αγώνες μας για έναν άλλο κόσμο.

Η αλληλεγγύη μας θα νικήσει την καταστολή τους!

Συγκέντρωση την Τετάρτη 14/6 στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο (είσοδος από Δεγλέρη) στις 9.00.

Ανασύνθεση ΟΝΡΑ
Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα
Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά

 

Η οικονομική και πολιτική αβεβαιότητα είναι η μνημονιακή κανονικότητα

Με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, η κυβέρνηση επεδίωκε να εξασφαλίσει ένα πλαίσιο ανοχής από πλευράς των δανειστών – και  συνεπώς, πολύτιμο χρόνο για τη δική της ανασύνταξη. Έπειτα, λοιπόν, από μακρά περίοδο φθοράς και διαψεύσεων της υπόσχεσης για «φιλολαϊκή» διαχείριση του μνημονίου, η επιδιωκόμενη ρύθμιση του χρέους και η ένταξη στο QE, έστω με την προνομοθέτηση αιματηρών θυσιών για μετά το 2018, εξελίχθηκαν στο ύστατο στοίχημα των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Οι τελευταίες εξελίξεις στο Eurogroup ήρθαν, ωστόσο, να υπογραμμίσουν το προφανές: ότι στα χρόνια της κρίσης (και συνεπώς της έξαρσης των ενδοσυστημικών ανταγωνισμών…), κάθε πολιτικός συσχετισμός σε εθνικό και διεθνές επίπεδο υπόκειται στους περιορισμούς της μόνης κανονικότητας της περιόδου: της διαρκούς «έκτακτης ανάγκης» που κατοχυρώνει, ως σταθερά στη συγκυρία της κρίσης, η άνευ ορίων έξαρση των διεθνών αστικών ανταγωνισμών.

Για πολλοστή φορά, λοιπόν, οι διαβεβαιώσεις ότι η ρύθμιση του χρέους και η «έξοδος από το τούνελ» θα ήταν απλώς θέμα χρόνου, φαίνεται να βρίσκουν το αναμενόμενο όριο στη δυνατότητα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού να εγκαινιάσει έναν νέο κύκλο συσσώρευσης – δυνατότητα ακόμα ισχνότερη για τον ελληνικό καπιταλισμό, έπειτα από μια οχταετία μνημονιακής διαχείρισης της κρίσης.

Ειδικά για το ελληνικό πρόβλημα, τα όρια αυτά μπορούσαν να προβλεφθούν ήδη από τις μέρες της μνημονιακής συνθηκολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ, το καλοκαίρι του 2015. Ήδη από τότε, δηλαδή, ήταν εμφανές μέχρι ποιο σημείο μπορούσαν να αξιοποιηθούν για τους σκοπούς μιας εναλλακτικής στρατηγικής οι διενέξεις στο εσωτερικό των «θεσμών» και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρά λοιπόν τις τότε διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, η αποδοχή της μνημονιακής βιοπολιτικής επιτήρησης ως πλαίσιο για την έξοδο από την κρίση ήταν αναγκαία, όχι όμως και ικανή εγγύηση για επιστροφή στην «κανονικότητα» της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Κι αυτό γιατί, όπως στα χρόνια των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, σήμαινε και πάλι τον εγκλωβισμό της ελληνικής κοινωνίας στον φαύλο κύκλο λιτότητας-ύφεσης: στον κύκλο αυτό, η παρούσα κυβέρνηση θα αποδεικνύονταν αργά ή γρήγορα αναλώσιμη, όπως συνέβη νωρίτερα με τους προκατόχους της. Στον κύκλο αυτό, λοιπόν, καμιά λύση δεν θα μπορούσε να είναι οριστική – ούτε, πολύ περισσότερο, συμβατή με στοιχειώδεις αρχές δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Μετά την κοινοβουλευτική διαδικασία-παρωδία για την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, ιδίως όμως εν μέσω σεναρίων για οικουμενική κυβέρνηση, που σήμερα πληθαίνουν, η υπόμνηση αυτή δεν γίνεται για λόγους αναδρομικής δικαίωσης. Ακόμα κι ένας ουδέτερος παρατηρητής θα μπορούσε να διαπιστώσει πως, εδώ και μια διετία, οι συντεταγμένες της περίφημης «διαπραγμάτευσης» είναι απαράλλαχτες:

* Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να κερδίσει πολιτικό χρόνο, ενώ τα σχετικά περιθώρια πολιτικού κέρδους εξαρτώνται πάντα από την ισχύ και τον γενικό συσχετισμό. Η ίδια, λοιπόν, αποδέχεται εξωφρενικές απαιτήσεις των «θεσμών», εξαρτώντας από αυτές την παραμονή της στην εξουσία. Υποχωρεί ασυγχώρητα από την ίδια την κοινή λογική, πασχίζοντας για την αναγνώριση του χρέους ως βιώσιμου, θυσιάζει κοινωνικές συμμαχίες που οικοδομήθηκαν με κόπο στο διάστημα 2008-2015 και διολισθαίνει διαρκώς προς τα δεξιά. Με τον τρόπο αυτό, απαλλάσσει προκαταβολικά τη ΝΔ από τη «βρώμικη δουλειά»: αυτήν της μείωσης του αφορολόγητου και της συνταξιοδοτικής δαπάνης, των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και της διευκόλυνσης των ομαδικών απολύσεων, της περιστολής συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και των αθρόων ιδιωτικοποιήσεων – των αέναων, εξαντλητικών, και πιθανότατα άπιαστων πλεονασμάτων. Πρόκειται για πρόσδεση σε ένα πρόγραμμα καταστροφής, το εύρος της οποίας είναι πλήρως δυσανάλογο σε σχέση με την μεταρρύθμιση λ.χ. στην πρωτοβάθμια υγεία ή την επιδοματική πολιτική για τον κόσμο της ακραίας ένδειας.

* Η γερμανική κυβέρνηση (και σίγουρα όχι μόνο «ο Σόιμπλε»!) αποφεύγει, όπως οι «δορυφόροι» της Γερμανίας, κάθε δέσμευση για «ελάφρυνση» του ελληνικού χρέους, εμμένοντας στην ορθοδοξία των υψηλών πλεονασμάτων (για λόγους παραδειγματισμού και άλλων δημοσιονομικά «απείθαρχων» ευρωπαϊκών χωρών…). Αξιοποιώντας την πολιτική αυτή στο εσωτερικό για εκλογικά οφέλη, στην κλίμακα της Ευρώπης η Γερμανία επιδιώκει μια Ένωση των πιο «δυναμικών» μελών. Σε ό,τι αφορά δε ειδικά την ελληνική περίπτωση, πασχίζει για την παραμονή του ΔΝΤ στο ελληνικό Μνημόνιο, μέχρι τουλάχιστον τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας σε «ευρωπαϊκό ΔΝΤ».

* Το ΔΝΤ, με τη σειρά του, ζητά εξωφρενικές εγγυήσεις για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, τις ανάγκες χρηματοδότησης του οποίου υπολογίζει σε 15% του ΑΕΠ για το 2024 και 62% του ΑΕΠ ως το 2060 (!). Η αποδοχή της πρότασης να μείνει το Ταμείο στο ελληνικό πρόγραμμα χωρίς επιπλέον χρηματοδότηση και ελάφρυνση του χρέους, δείχνει ότι, όπως και τις προηγούμενες φορές, το χάσμα Γερμανίας-ΔΝΤ είναι δυνατό να γεφυρωθεί. Να γεφυρωθεί, ωστόσο, όχι προς όφελος των ελληνικών θέσεων, αλλά χωρίς καμία από τις δύο πλευρές να υπαναχωρήσει από τις αντικοινωνικές απαιτήσεις της.

* Στα συμφραζόμενα αυτά, Γαλλία και Ιταλία προσπαθούν να αποκρούσουν τον γερμανικό ηγεμονισμό και την δημοσιονομική «ορθοδοξία», υποστηρίζοντας την ένταξη της Ελλάδας στην «ποσοτική χαλάρωση» της ΕΚΤ. Αυτό, ωστόσο, σε επίπεδο τακτικής. Στρατηγικά, οι ίδιες συμπράττουν με την Γερμανία στο στόχο της «Ευρώπης των πολλαπλών ταχυτήτων» (βλ. προσύνοδο των Βερσαλλιών). Και την ίδια στιγμή, συμβάλλουν ενεργά στην αποδόμηση του περίφημου ευρωπαϊκού «κοινωνικού κεκτημένου», τόσο σε εθνικό επίπεδο (βλ. πρόγραμμα Μακρόν), όσο και σε ευρωπαϊκό (βλ. προτροπή του ιταλού υπ. Οικονομικών στην Ελλάδα για επίσπευση των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων»). Κοινός παρονομαστής, έτσι, για κάθε επιμέρους στρατηγική που επιδιώκει την αναθέρμανση της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ευρώπη, είναι η διεκδίκηση καλύτερων θέσεων για τον γερμανικό, τον γαλλικό και τον ιταλικό καπιταλισμό, μέσα από τον κανόνα της λιτότητας. Και ίδιος είναι ο στόχος κάθε εθνικής εκδοχής της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς – με μέσο, όμως, εδώ το εθνικό νόμισμα, αντί του ευρώ.

Ο εγκλωβισμός της κυβέρνησης σε αυτό το ασφυκτικό τοπίο, την υποχρεώνει σε διαρκείς διολισθήσεις προς τα δεξιά. Καταρχάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο – με τη στήριξη των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (ενώ αυτοί αποδοκιμάζονται σε όλη την ήπειρο…) και την πρόσφατη αποδοχή της πρότασης Σόιμπλε για έξοδο της χώρας στις αγορές χωρίς καμιά διευθέτηση του χρέους ως το 2018· αλλά και σε εθνικό επίπεδο – με την υποκατάσταση των συμμαχιών που θυσιάζονται στον «ρεαλισμό» της μνημονιακής διαχείρισης, από άλλες: εύνοιες εκτός μνημονιακού πλαισίου για μεμονωμένους επιχειρηματίες, παραχωρήσεις στην Εκκλησία, αναδιανομή πόρων και εξουσιών συνολικά στο κεφάλαιο μέσω του μνημονιακού προγράμματος (συνδικαλιστικός νόμος, «ευέλικτη» εργασία, ιδιωτικοποιήσεις), επιδοματική πολιτική για τους φτωχότερους των φτωχών, εξουδετέρωση των κινημάτων. Πρόκειται για τη βάση πάνω στην οποία η κυβέρνηση επιχειρεί την πολιτική της νομιμοποίηση στη φάση αυτή: για μια συνταγή που προξενεί, βεβαίως, κάθε είδους πολιτική φθορά – με συστημικούς όρους, όμως, συμβάλλει στην αναδιοργάνωση του αστικού πολιτικού συστήματος, μετά την «αποσταθεροποίηση» της περιόδου 2011-2015.

Σε ένα σκηνικό όπου οι λαϊκές διεκδικήσεις ατονούν ή απλώς δεν εγγράφονται στους κεντρικούς πολιτικούς ανταγωνισμούς, καθώς λοιπόν αυτοί οι τελευταίοι εκδηλώνονται αποκλειστικά ως συγκρούσεις στην «κορυφή», ως ανταγωνισμοί δηλαδή συστημάτων αστικής εξουσίας, η συγκυρία εγκυμονεί όλες τις δυνατές αυταρχικές «λύσεις» για την μόνιμη πολιτική κρίση: οικουμενικές κυβερνήσεις, κυβερνητικά σχήματα «τεχνοκρατών», αναβάθμιση της Ακροδεξιάς, περαιτέρω ενίσχυση του εκτελεστικού βραχίονα της κρατικής εξουσίας.

Η αντιμετώπιση αυτής της επικίνδυνης κατάστασης προϋποθέτει ότι το μήνυμα της περιόδου 2012-2015 έχει ληφθεί: εκλογική και θεσμική ισχύς που δεν έχει το αντίστοιχό της στο επίπεδο της οργάνωσης των εργαζομένων και των κινημάτων, είναι πουκάμισο αδειανό. Συμμετρικά, όμως, και το λύγισμα του ραβδιού από την ανάποδη αποτελεί επίσης συνταγή αποτυχίας: η θεωρητικοποίηση του αρνητικού πολιτικού συσχετισμού και ο πολιτικός αναχωρητισμός, ο εν γένει κινηματισμός που παραγνωρίζει τις σημερινές κοινωνικές διαθεσιμότητες, ένας γενικόλογος προπαγανδισμός χωρίς προγραμματικό βάθος και πολιτική συγκρότηση δεν εγγυώνται παρά την περιθωριοποίηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Με την επίγνωση λοιπόν πρώτα των δικών μας αδυναμιών, με  αίσθηση όμως του επείγοντος, τους περασμένους μήνες απευθυνθήκαμε με αυτές τις σκέψεις σε όλες τις πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα της Αριστεράς, επιδιώκοντας μια ανοιχτή και διαρκή διαδικασία συντροφικού διαλόγου, προγραμματικής εμβάθυνσης και κινηματικού συντονισμού. Αν και η αρχική ανταπόκριση υπήρξε ενθαρρυντική, η συνέχεια αποδείχτηκε κατώτερη των προσδοκιών – και σίγουρα αναντίστοιχη με τις ελπίδες του κόσμου της Αριστεράς και τις ανάγκες της περιόδου. Για την έκβαση αυτή υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα (από μια άποψη, δε: ιδίως σήμερα…), τμήματα της Αριστεράς αδυνατούν να περάσουν από την αγωνία της πολιτικής αυτοδικαίωσης στη συνειδητοποίηση της πολιτικής ερήμωσης – επιλέγοντας, εντέλει, την επαναστατική αυτοαπομόνωση και την «ασφάλεια» της αυτόκεντρης ανάπτυξης.

Σε ό,τι μας αφορά, έχοντας γνώση πια τόσο των υποκειμενικών περιορισμών όσων και των αντικειμενικών ορίων, στο επόμενο διάστημα θα συνεχίσουμε να ποντάρουμε στα θετικά κεκτημένα: στη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη που οικοδομήθηκαν στα χρόνια των Αντιρατσιστικών Φεστιβάλ και στους μήνες του ελπιδοφόρου παραδείγματος του City Plaza, στα ενωτικά φοιτητικά σχήματα και τις συνδικαλιστικές παρατάξεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, στις αντιμνημονιακές και αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις της τελευταίας διετίας που ξεπέρασαν ναρκισσισμούς και περιχαρακώσεις. Θα επιμείνουμε, λοιπόν, στο προφανές: το μέλλον προδιαγράφεται δυσοίωνο, αν δεν διασφαλίσουμε από σήμερα τους χώρους και τις διαδικασίες για την ενεργοποίηση, τη μαχητικότητα και τον συντονισμό ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων, πεισμένων ότι είναι επείγον να πάμε αλλιώς.

Το κείμενο στηρίζεται στη συζήτηση του Πανελλαδικού Συντονιστικού της Δικτύωσης για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, που έγινε το Σάββατο 20 Μαΐου στην Αθήνα.

17 Μαΐου: το δικό μας αντίμετρο είναι ο δρόμος

Η Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και η Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΟΝΡΑ-Ανασύνθεση) καλούν στις απεργιακές συγκεντρώσεις της Τετάρτης 17 Μαΐου:

  • Στην Αθήνα, στις 10:30 π.μ., στο Μουσείο
  • Στη Θεσσαλονίκη, στις 10:30 π.μ., στην Καμάρα

Έπειτα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, η περίφημη δεύτερη αξιολόγηση κλείνει με την υπογραφή ενός ακόμα μνημονίου. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα εξίσου αντικοινωνικό, όπως όλα τα προηγούμενα – ακόμα και από την άποψη της επικοινωνιακής διαχείρισής του. Για πολλοστή φορά, καλούμαστε να δούμε «το φως στην άκρη του τούνελ», να χαρούμε «το τέλος των μνημονίων», να αισιοδοξήσουμε για «την ανάπτυξη που έρχεται».

Το αφήγημα κάθε κυβέρνησης για την πορεία των πραγμάτων δεν αντέχει και τη στοιχειώδη αναμέτρηση με την πραγματικότητα. Όπως μέχρι σήμερα, λοιπόν, το «τέλος των μνημονίων» ακολουθεί μια απροσδιόριστη –ακόμα– περίοδος σκληρής λιτότητας, με τιμωρητικά μέτρα που έχουν ήδη προσδιοριστεί, και την εφαρμογή των αντίμετρων να υπόκειται στην έγκριση του ΔΝΤ. Θεόρατα πλεονάσματα, περικοπές σε συντάξεις και αφορολόγητο, που προεξοφλούν από σήμερα την πολιτική των επόμενων κυβερνήσεων, ασφυκτική εποπτεία: αυτή είναι η περίοδος που ακολουθεί το «τέλος των μνημονίων». Ως άλλοι Παΐσιοι, οι κυβερνώντες πρωτοτυπούν τελικά μόνο ως προς αυτό: θα λέμε ότι δεν είμαστε σε μνημόνιο, αλλά θα είναι ακριβώς σα να είμαστε.

Τα μνημόνια δεν ήταν ποτέ απλά και μόνο «πακέτα» δημοσιονομικών μέτρων. Ήδη εξαρχής υπήρξαν μηχανισμοί αναδιανομής πλούτου προς τα πάνω, επιτήρησης και πειθάρχησης της κοινωνίας, υπό τον μόνιμο εκβιασμό της «άτακτης χρεοκοπίας». Υπό την έννοια αυτή, η «συμφωνία» που έχουμε μπροστά μας όχι μόνο δεν διαφέρει σε τίποτα από τις προηγούμενες, αλλά πατά στην κοινωνική ερήμωση που αυτές δημιούργησαν, και πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα: εμπεδώνει στην πράξη την «αιωνιότητα» των μνημονίων. Στο πλαίσιο αυτό, δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς οικονομικά για να αντιληφθεί ότι τα συμφωνημένα αντίμετρα, που θα εφαρμόζονται μόνο εφόσον υλοποιούνται τα αντικοινωνικά μέτρα, έχουν κυρίως προπαγανδιστική και ιδεολογική στόχευση – αν δεν απευθύνονται μόνο στις κοινοβουλευτικές ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.

Η ρητορική των κυβερνώντων περί «ταξικής μεροληψίας» είναι απλά καταγέλαστη. Η προσταγή για πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ σημαίνει σχολείο που καταρρέει, Πανεπιστήμιο και νοσοκομείο που φυτοζωούν – ένα ήδη λειψό κοινωνικό κράτος, που «προσαρμόζεται» τώρα στα πρότυπα του ΔΝΤ και γίνεται «δίχτυ ασφαλείας»-ελεημοσύνης. Αντίστοιχα, οι διαβεβαιώσεις για τη ρύθμιση του χρέους, μετά την περαιτέρω μείωση του αφορολόγητου, αφήνουν παγερά αδιάφορους όσους και όσες βλέπουν να λιγοστεύει κι άλλο το ήδη εξανεμισμένο εισόδημά τους. Κι όσο για την «ανάπτυξη που έρχεται», το αέναο Μνημόνιο εγγυάται ότι μιλάμε απλά για μεγέθυνση στα μέτρα των αφεντικών: ακόμα περισσότερες εργάσιμες Κυριακές, ακόμα λιγότερες συνδικαλιστικές ελευθερίες, συρρίκνωση του Δημοσίου με ελάχιστες προσλήψεις, μειωμένες συντάξεις μέχρι και 18%. Πόσο «ταξικά μεροληπτική» είναι η κυβέρνηση, το δείχνουν εξάλλου οι εύνοιες στην «υγιή» επιχειρηματικότητα των βαρόνων του ποδοσφαίρου.

Η μνημονιακή συνθηκολόγηση του 2015 είχε προδιαγεγραμμένη πορεία – και η κυβέρνηση είναι πρόθυμη να τη διανύσει ολόκληρη. Η ίδια, όμως, δεν ήταν υπόθεση της μιας στιγμής. Από τη δική μας πλευρά, υπόθεση της μιας στιγμής δεν είναι ούτε η αντίσταση. Κάθε τέτοια στιγμή, ωστόσο, μετράει.

Η απεργία της 17ης Μαΐου είναι η στιγμή να δυναμώσουμε την αντίσταση. Όχι για λόγους «επιβίωσης»: να επιβιώσει κανείς μπορεί, ίσως, και ατομικά. Αλλά για λόγους αντοχής, αξιοπρέπειας – για την αντεπίθεση, που είναι επειγόντως αναγκαία.

Αντίσταση στη λεηλασία των δημόσιων χώρων και την τρομοκρατία – Κάλεσμα Οργανώσεων

Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει όλοι/ες μάρτυρες μιας πρωτοφανούς εκτροπής με τα χαρακτηριστικά της κατατρομοκράτησης  και της άμεσης άσκησης βίας ενάντια σε όσους /ες υπερασπίζοντας  το δημόσιο συμφέρον προσπαθούν να θέσουν κάποιους κανόνες απέναντι στο σχέδιο  κατασκευής μιας θηριώδους -για τα δεδομένα της περιοχής- «αρένας» επαγγελματικού ποδοσφαίρου, στο χώρο του παλιού σταδίου της ΑΕΚ, που δεν έχει καμία σχέση με τις υποδομές μαζικής άθλησης και δεν εξυπηρετεί, καν, τις ανάγκες των  ερασιτεχνικών  σωματείων. Μια αρένα που θα στριμωχτεί ασφυκτικά στο κέντρο της πόλης και θα συνοδευτεί με βαριά κυκλοφοριακά έργα διαλύοντας στην κυριολεξία τον προσφυγικό οικισμό και την περιοχή ολόκληρη.  Ακραίες ομάδες οπαδών που χρησιμοποιούν φασιστικά σύμβολα και πρακτικές τρομοκρατούν μια ολόκληρη περιοχή και επιτίθενται στη δημοτική αρχή, μετατρέποντάς τη Φιλαδέλφεια  σε πεδίο ανεξέλεγκτης δράσης ιδιωτικών συμφερόντων. Χρησιμοποιούν τους οπαδικούς στρατούς για να τρομοκρατούν, τους φιλάθλους και τα ΜΜΕ για να πιέζουν, και τις κυβερνήσεις για να ικανοποιούν τις απαιτήσεις τους με νομοθετικές πράξεις.

Σήμερα όλα αυτά συμβαίνουν στην Φιλαδέλφεια αλλά την ασυδοσία στην υφαρπαγή γης και δημόσιων πόρων στο όνομα της δήθεν ανάπτυξης  την συναντήσαμε ήδη στα λιμάνια και τα αεροδρόμια, στην Κασιόπη και το Κάβο Σίδερο, και την είδαμε στο Ελληνικό με τον Λάτση, στον Πειραιά με το Μαρινάκη και το Μόραλη, στο Βοτανικό με τον Βαρδινογιάννη και σήμερα ξανά στα σχέδια του Αλαφούζου για ένα ακόμα φαραωνικό έργο στο μητροπολιτικό πάρκο Γουδή. Για όλους αυτούς τους λόγους είναι η ώρα να αντισταθούμε:


Για να μην γίνουν οι πόλεις βορά στα σχέδια κάθε μεγαλοεπιχειρηματία

Για το δικαίωμα των κατοίκων να εκφράζουν χωρίς φόβο τις απόψεις τους

Για βιώσιμες ανθρώπινες πόλεις

Για έναν αθλητισμό για όλους/ες μακριά από τις αθλιότητες που δημιούργησε η ακραία εμπορευματοποίησή του

Δεν θα αφήσουμε μόνους τους πολίτες και τη δημοτική αρχή μιας ολόκληρης περιοχής. Αντιδρούμε συλλογικά, μαζί με σωματεία εργαζομένων, συλλόγους εκπαιδευτικών και γονέων, επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείς, αθλητικούς συλλόγους, νεολαίους και αντιστασιακούς, για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των πολιτών της Ν. Φιλαδέλφειας και της Ν. Χαλκηδόνας και να σπάσουμε το φράγμα της σιωπής που έχει υψωθεί, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες για όλες τις αναγκαίες δράσεις και κινητοποιήσεις. Συμμετέχουμε μαζικά στο κάλεσμα του Δήμου Φιλαδέλφειας- Χαλκηδόνας  την Δευτέρα 15 Μαΐου στις 7 μ.μ στην Πλατεία της πόλης (Πλατεία Πατριάρχου).

ΑΡΑΝ (Αριστερή Ανασύνθεση)

ΑΡΚ (Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση)

ΑΡΑΣ (Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση)

ΔΕΑ (Διεθνιστική Εργατική Αριστερά)

ΔΙΚΤΥΟ για τα πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς

Κόκκινο Δίκτυο

Ξεκίνημα

ΟΝΡΑ- Ανασύνθεση (Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς – Ανασύνθεση)

Παρέμβαση

Υπάρχουν «αντίμετρα» για την ιδιωτικοποίηση (και) του ΟΛΘ;

Κόντρα σε όσα υποστήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ετοιμάζεται να παραχωρήσει το 67% του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης. Πλειοδότης, ως γνωστόν, είναι η κοινοπραξία της γερμανικής «Deutsche Invest Equity Partners GmbH», της θυγατρικής της, γαλλικής CMA CGM «Terminal Link SAS» (στη μειοψηφία της οποίας συμμετέχουν κινεζικά κεφάλαια), και της «Belterra Investments Ltd», συμφερόντων Ιβάν Σαββίδη.

Μετά λοιπόν το Λιμάνι του Πειραιά, τα αεροδρόμια και την αγορά Μοδιάνο, και λίγο πριν την «αξιοποίηση» και της ΕΛΒΟ, η κυβέρνηση πουλά ένα ακόμα στρατηγικής σημασίας στοιχείο της δημόσιας περιουσίας, τηρώντας ως καλή μαθήτρια τις «υποχρεώσεις προς τους δανειστές». Σε μια ακόμα περίπτωση, δε, αυτοί οι τελευταίοι λειτουργούν ως κοινοί ντίλερ επώνυμων καπιταλιστικών συμφερόντων. Περιττό να το πει κανείς: αντιστάθμισμα, στη λεηλασία αυτή, ούτε μπορεί, ούτε πρόκειται να υπάρξει.

Οι πανηγυρικές δηλώσεις στελεχών του ΔΣ του ΟΛΘ και του ΤΑΙΠΕΔ για βελτιωμένη προσφορά της κοινοπραξίας «πέρα από κάθε προσδοκία», μόνο θυμηδία προκαλούν: όλοι γνωρίζουν ότι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης ήταν από τις πιο κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις, ότι αναβαθμίζεται αντικειμενικά, λόγω της κατάστασης στην Τουρκία, και ότι η πώλησή του συνιστά έγκλημα για την Θεσσαλονίκη, την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και συνολικά τη Βόρεια Ελλάδα. Και είναι σκανδαλώδες ότι το λιμάνι, όχι μόνο πουλιέται στη χρηματιστηριακή (και όχι την πραγματική) αξία του, αλλά και ότι οι αγοραστές θα πάρουν όλα τα ταμειακά διαθέσιμα του Οργανισμού

Με την απώλεια του δημόσιου χαρακτήρα του Λιμανιού, δημιουργείται μια ακόμη πηγή κερδοφορίας για έναν μεγαλοεπιχειρηματία του ποδοσφαίρου, που, απ’ ό,τι φαίνεται, θα αγοράσει ό,τι έχει απομείνει δημόσιο στη Θεσσαλονίκη.

Ό,τι συμβαίνει με τον ΟΛΘ, υπενθυμίζει για πολλοστή φορά αυτό που χάνεται από την κυβερνητική ρητορεία: τα μνημόνια δεν έχουν «ανθρώπινο πρόσωπο». Είναι προγράμματα επιθετικής αναδιανομής δημόσιου πλούτου προς το κεφάλαιο, που στην αργκό των νεοφιλελεύθερων αποκαλούνται «αναπτυξιακά», ενώ στην πραγματικότητα θάβουν την οικονομική προοπτική της ελληνικής κοινωνίας για πολλά χρόνια. Τα προγράμματα αυτά δεν επιβάλλονται εκ θεού: τα προωθεί μια συγκεκριμένη κυβέρνηση και τα υποστηρίζει ιδεολογικά ένα στελεχιακό δυναμικό, με προεξάρχοντα τον επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ. Πρόκειται για μια πολιτική βγαλμένη από τα πιο άγρια όνειρα του μητσοτακικού νεοφιλελευθερισμού. Είναι πια επείγον να σταματήσουμε αυτή την πολιτική: σε οικονομικό επίπεδο καταντά την ελληνική κοινωνία Ελ Ντοράντο για τα αφεντικά, σε πολιτικό δυσφημεί ανεπανόρθωτα την Αριστερά, δημιουργώντας ερήμωση και υποδοχές για την κάθε λογής Ακροδεξιά.

Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, 26.4.2017

Να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις το City Plaza

Ο Χώρος Φιλοξενίας Προσφύγων City Plaza συμπληρώνει ένα χρόνο λειτουργίας. Πρόκειται για ένα από τα πιο σημαντικά πειράματα εθελοντικής αυτοοργανωμένης φιλοξενίας προσφύγων. Ένα πείραμα που απέδειξε ότι οι πρόσφυγες μπορούν να ζήσουν μέσα στις πόλεις με όρους αξιοπρέπειας.

Το City Plaza είναι ένα αγκάθι για τους μηχανισμούς της αντιπροσφυγικής πολιτικής και της κρατικής καταστολής. Γιατί είναι ένα κέντρο αγώνα ενάντια στη συνθήκη της ντροπής ΕΕ-Ελλάδας-Τουρκίας. Γιατί με πενιχρούς πόρους τα κατάφερε πολύ καλύτερα από τις πολυδάπανες κρατικές δομές. Γιατί προτάσσει το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη στέγη απέναντι στο προνόμιο της ατομικής ιδιοκτησίας.

Τα γενέθλια του City Plaza συμπίπτουν με μια εκστρατεία συκοφάντησής του. Μια εκστρατεία που εκπορεύεται από κυβερνητικούς κύκλους και την αστυνομία, έχοντας ως στόχο να δημιουργηθεί το κατάλληλο πολιτικό κλίμα για να δικαιολογηθεί η βίαιη έξωση της κατάληψης. Σε αυτές τις στιγμές είναι πιο σημαντικό από ποτέ η Αριστερά και τα κινήματα να σταθούν στο πλευρό του City Plaza και όλων των καταλήψεων. Αυτή η μάχη είναι δική μας!

Η Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά καλεί σε μαζική συμμετοχή στις εκδηλώσεις για τον 1 χρόνο του City Plaza (21-22 Απριλίου).

Το πρόγραμμα στη σελίδα του City Plaza στο fb (εδώ)

enas xronos.jpg