Καιρός να (ξανά)βάλουμε τους φασίστες στο περιθώριο

Η φασιστική επίθεση στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Η επίθεση της ναζιστικής Κρυπτείας στον 11χρονο μαθητή από το Αφγανιστάν, ο εμπρησμός της κατάληψης Λιμπερτάτια στη Θεσσαλονίκη, οι επιθέσεις στο στέκι «Φαβέλα» και σε αντιφασίστες στο Γαλάτσι και την Καλλιθέα, το αιματηρό αντιπροσφυγικό πογκρόμ στη Μυτιλήνη και η απόπειρα εμπρησμού ταυ Στεκιού Μεταναστών στην Αθήνα είναι μερικές μόνο από τις επιθέσεις των τελευταίων μηνών.

Στις προαναφερθείσες περιπτώσεις, η απάθεια της Αστυνομίας είναι χαρακτηριστική. Στην επίθεση κατά του Γιάννη Μπουτάρη, δεν έγινε καν προσαγωγή: οι συλλήψεις ξεκίνησαν μετά την κατακραυγή, παρότι τα στιγμιότυπα είχαν κάνει το γύρο των ΜΜΕ. Με την ίδια βεβαιότητα για την ασυλία τους, εξάλλου, ακροδεξιοί παράγοντες συνεχάρησαν τους αυτουργούς της επίθεσης. Και σα να μην έμαθαν τίποτα από την περίοδο 2009-2013, συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι έσπευσαν να συμψηφίσουν το συμβάν και τη δολοφονία Φύσσα με τη βία του άλλου «άκρου».

Η επίθεση στον Γιάννη Μπουτάρη είναι μέτρο της αποθράσυνσης των φασιστών, στο κλίμα που δημιουργούν η ατιμωρησία, η εθνικιστική φρενίτιδα στο Μακεδονικό και τα ελληνοτουρκικά, η ασυλία από τμήματα του πολιτικού κόσμου, η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη και η άθλια θεωρία των δύο άκρων που διακινούν στη χώρα μας κόμματα και μέσα ενημέρωσης. Εξουθενώνοντας την κοινωνία με το τρίτο Μνημόνιο, δείχνοντας προκλητική ολιγωρία όσον αφορά τη δίκη της Χρυσής Αυγής, κλείνοντας τα μάτια στις σχέσεις ΕΛΑΣ-Ακροδεξιάς και νομιμοποιώντας την αντιπροσφυγική πολιτική, η κυβέρνηση φέρει ευθύνες σε πολλά επίπεδα για την ανάκαμψη του φασισμού.

Το γεγονός ότι με τον Γιάννη Μπουτάρη ανήκουμε σε διαφορετικό ταξικό στρατόπεδο είναι γνωστό – αυτό, ωστόσο, δεν συμψηφίζεται για κανέναν λόγο με τη φασιστική επίθεση σε βάρος του. Θυμόμαστε το ιστορικό «μάθημα» του Μεσοπολέμου: οι φασίστες έρχονται πρώτα για τους Άλλους – μετά για όλους μας. Είναι προφανές: οι λόγοι της επίθεσης αφορούν τις απόψεις του Μπουτάρη για τους Άλλους – τους ομοφυλόφιλους, τους Εβραίους, τη σχέση της Ελλάδας με τις γειτονικές μας χώρες.

Οι φασίστες βλέπουν στον εθνικισμό, τον αυταρχισμό και μια πολιτική ευκαιρία: να βγουν από το περιθώριο όπου είχαν στριμωχτεί μετά τη δολοφονία Φύσσα – να διαστρέψουν τη δίκαιη οργή της ελληνικής κοινωνίας σε βία κατά των «μη καθαρών», σε εμφύλιο ανάμεσα στους φτωχούς, σε σύρραξη μεταξύ γειτόνων.

Στο δρόμο, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία – είναι ώρα να (ξανα)βάλουμε τους φασίστες στο περιθώριο.

Αντιφασιστική Συγκέντρωση: Παρασκευή 25 Μαΐου, στις 6:30 μ.μ., στο άγαλμα Βενιζέλου

  • Καμιά ανοχή στις φασιστικές επιθέσεις
  • Αλληλεγγύη σε μετανάστ(ρι)ες και πρόσφυγες
  • Όχι στον εθνικισμό και τον πόλεμο – Αλληλεγγύη σε όσες και όσους αγωνίζονται για ισότητα και ελευθερία στις γειτονικές χώρες
  • Να τερματιστεί η ασυλία των φασιστών από κυβέρνηση, Αστυνομία και ΜΜΕ

 

Καλούν: Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, Ανασύνθεση – Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Αριστερή Ανασύνθεση, Aριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό (Θεσσαλονίκη), Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ).

Advertisements

Να εμποδίσουμε την ανασύνταξη των φασιστών

Η εξοργιστική επίθεση στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, το μεσημέρι του Σαββάτου στο κέντρο της πόλης, και με την Αστυνομία να αντιμετωπίζει με «αβρότητα» τους επιτιθέμενους φασίστες την ώρα του συμβάντος, είναι σήμα κινδύνου:

* Μέσα σε λίγους μήνες, φασίστες διέκοψαν συνεδρίαση στο δημαρχείο της πόλης με αφορμή το Μακεδονικό, έκαψαν ανενόχλητοι από την Αστυνομία την αναρχική κατάληψη Λιμπερτάτια, βεβήλωσαν ένα από τα εβραϊκά μνημεία της πόλης, επιτέθηκαν σε οπαδούς της «Προοδευτικής». Παραμένοντας ατιμώρητοι, έφτασαν, εξίσου ανενόχλητοι, να ξυλοκοπούν έναν άνθρωπο 75 ετών. Σε αντίθεση με τον περιρρέοντα ιδεολογικό πρωτογονισμό, η επίθεση στον Μπουτάρη δεν έγινε από ξεστρατισμένους αντιμνημονιακούς: έγινε από φασίστες που δεν αντέχουν τις απόψεις του δημάρχου Θεσσαλονίκης για τη γενοκτονία των Εβραίων, το Μακεδονικό, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα δικαιώματα λεσβιών, ομοφυλόφιλων και διεμφυλικών.

* Μέσα σε λίγους μήνες, άλλοτε για λόγους αντιπερισπασμού στην εξελισσόμενη δίκη της Χρυσής Αυγής και άλλοτε επωφελούμενοι από το κλίμα εθνικιστικής φρενίτιδας στο Μακεδονικό και τα ελληνοτουρκικά, φασίστες επιτέθηκαν στη «Φαβέλα» και στο Στέκι Μεταναστών, σε μέλη της ΚΕΕΡΦΑ και του ΣΕΚ σε Γαλάτσι και Καλλιθέα, φτάνοντας μέχρι το αντιπροσφυγικό πογκρόμ στη Μυτιλήνη – σε όλες τις περιπτώσεις με την Αστυνομία σε ρόλο παρατηρητή.

* Μέσα σε τρία χρόνια, οι κινητοποιήσεις για τα «εθνικά θέματα» αποδείχτηκαν επανειλημμένα σημαίες ευκαιρίας και φυτώρια τραμπουκισμού για την Ακροδεξιά. Τον Νοέμβριο του 2015, με τη συγκέντρωση κατά του Νίκου Φίλη για το Ποντιακό, μια συγκέντρωση-εξιλέωση για τους υπόδικους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, φασίστες είχαν ξυλοκοπήσει τον βουλευτή της ΝΔ Γ. Κουμουτσάκο. Η συνέχεια δόθηκε φέτος το Γενάρη με το Μακεδονικό, με τη Χρυσή Αυγή να ηγείται του συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη και να πλαισιώνει τον Μίκη Θεοδωράκη στην Αθήνα, πριν ακροδεξιοί τραμπούκοι επιτεθούν σε καταλήψεις και αντιφασίστες διαδηλωτές. Αντίστοιχα, τα προχθεσινά έκτροπα με αφορμή το Ποντιακό έδωσαν την ευκαιρία σε ναζί και ακροδεξιούς πολιτευτές (Ψωμιάδης, Βελόπουλος, Καρατζαφέρης, Κρανιδιώτης) να «εκπροσωπήσουν» πολιτικά την αγέλη των τραμπούκων, με δηλώσεις που εμπίπτουν ιδεοτυπικά στις διατάξεις του αντιρατσιστικού νόμου.

Η κυβέρνηση και η ηγεσία της Αστυνομίας έχουν σοβαρές ευθύνες για την αποθράσυνση των ακροδεξιών. Οι συλλήψεις στη Θεσσαλονίκη κατόπιν «εορτής» (κι ενώ τα πλάνα με τους επιτιθέμενους έκαναν μέσα σε λίγες ώρες το γύρο του Διαδικτύου), δείχνουν τα όρια του «δόγματος Τόσκα» ότι δεν υπάρχει θέμα φασιστικής επιρροής στα σώματα ασφαλείας. Ευθύνες υπάρχουν και στις τάξεις της ΝΔ, γιατί μέχρι σήμερα φλερτάρει ποικιλοτρόπως με την Ακροδεξιά, για λόγους μικροπολιτικού υπολογισμού. Σε ό,τι αφορά τέλος την Αριστερά, χρειάζεται να το υπογραμμίσουμε: η ανασύνταξη της Ακροδεξιάς, πολιτική και «κινηματική», πρέπει να απαντηθεί πολιτικά και στο δρόμο. Στην υπόθεση αυτή δεν περισσεύει κανείς. 

Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ανασύνθεση/ΟΝΡΑ

ΗΠΑ και Ισραήλ συνεχίζουν την Καταστροφή: Η Ελλάδα «στρατηγικός σύμμαχος». Αλληλεγγύη στην παλαιστινιακή αντίσταση!

Η 15η Μαΐου του 1948 είναι η μέρα της Νάκμπα, δηλαδή της Καταστροφής.  Δεν ήταν μόνο τα παλαιστινιακή εδάφη που καταστράφηκαν μεταξύ 1947 και 1949, προκειμένου να δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ. Ήταν, επίσης, η δολοφονία 15.000 Παλαιστινίων και ο εκτοπισμός 750.000. Η δημιουργία του ισραηλινού κράτους συνδέθηκε, έτσι, εξαρχής με την εθνοκάθαρση, όπως εξάλλου πιστοποιεί το έργο ισραηλινών ιστορικών.

Εβδομήντα χρόνια μετά, η Καταστροφή και η εξόντωση του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται. Με τον Τραμπ να μεταφέρει την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, και με το Ισραήλ να δολοφονεί χτες δεκάδες ακόμα Παλαιστίνους προκειμένου να κάμψει την παλαιστινιακή αντίσταση, οι Τραμπ και Νετανιάχου συνεχίζουν μια πολιτική ιμπεριαλιστικού ολοκληρωτισμού. Κι αυτό, λίγες εβδομάδες μετά την πυραυλική επίθεση στη Συρία, και με τις ΗΠΑ να κλιμακώνουν την αντιπαράθεση και με το Ιράν.

Είναι καταφανές: η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα προμηνύει μεγάλους κινδύνους στην ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο. Τη στιγμή αυτή, λοιπόν, η διεθνιστική αλληλεγγύη γίνεται επείγουσα – και η εγρήγορση των Ισραηλινών αντιφρονούντων αποδεικνύεται πραγματικά πολύτιμη. Πρωτοβουλίες όπως η καμπάνια Ένα Σχολείο για τη Γάζα δείχνουν έναν σπουδαίο δρόμο για το κίνημα αλληλεγγύης.

Πέρα από κάθε αμφιβολία, πλέον, η παραμονή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στον ίδιο «άξονα» με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο δεν είναι μια «αμυντική» επιλογή. Είναι μια επιλογή που εμπλέκει τη χώρα μας στη δυναμική που προκαλεί αιματοχυσίες στη Μέση Ανατολή. Η πρώτη στιγμή της διεθνιστικής αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη είναι η απαίτηση από την ελληνική κυβέρνηση, αντί να «καταγράφει» τους δεκάδες νεκρούς της ισραηλινής κτηνωδίας, και αντί να κρατά ίσες αποστάσεις μεταξύ του ισχυρού επιτιθέμενου και της αμυνόμενης Χαμάς, να καταγγείλει έμπρακτα το συντελούμενο έγκλημα: να διακόψει τώρα τη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ και να αποχωρήσει άμεσα από το ΝΑΤΟ.

Η Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και η ΟΝΡΑ/Ανασύνθεση στηρίζουμε τις σημερινές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό:

Στην Αθήνα σήμερα στις 6μμ, στο Μέγαρο Μουσικής, και στη Θεσσαλονίκη στις 7.30μμ στην Καμάρα.

Για την εκδήλωση «Επανάσταση και αντεπανάσταση στη Συρία»

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία και συμμετοχή περίπου 250 συντρόφων/ισσών συναγωνιστών/τριών, την Πέμπτη 26/4 στην ΑΣΟΕΕ η εκδήλωση «Επανάσταση και αντεπανάσταση στη Συρία» με ομιλητή τον Ζόζεφ Ντάχερ Ελβετο-Σύριο αγωνιστή, σοσιαλιστή, πανεπιστημιακό και συγγραφέα.

Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από την Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε, την Ανασύνθεση ΟΝΡΑ, την Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, τη Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά και το site elaliberta.gr.

Η συζήτηση, οργανώθηκε από οργανώσεις και ομάδες που προέρχονται από διαφορετικά ρεύματα.

Βρεθήκαμε μαζί, στη συνδιοργάνωση μιας εκδήλωσης για τη Συρία, με βάση ένα μεγάλο κοινό σημείο: τη στήριξη της συριακής επανάστασης που ξέσπασε τον Μάρτιο του 2011, ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς του Άσαντ. Το σεβασμό στις διεκδικήσεις της για δημοκρατία και ελευθερία, την ανάδειξη των μορφών αυτοοργάνωσης που αναπτύχθηκαν από τα κάτω, τα εκλεγμένα τοπικά συμβούλια και τις συντονιστικές επιτροπές που προσπάθησαν να οργανώσουν τη ζωή των περιοχών απ’ τις οποίες εκδιώκονταν οι καθεστωτικές δυνάμεις, τους αγώνες των γυναικών και των θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτήτων για ισότητα και ελευθερία, τις συγκρούσεις των αυτοοργανωμένων λαϊκών μαζών με τις ένοπλες τζιχαντιστικές ομάδες που προσπαθούσαν να επιβάλουν σκοταδιστικούς νόμους στις περιοχές που έλεγχαν. Ακόμη και σήμερα, στη Συρία, υπάρχει ένας επαναστατημένος λαός που έχει ανάγκη την αλληλεγγύη μας, που θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Ένας λαός που αγωνίστηκε, ηττήθηκε και συνεχίζει να αγωνίζεται και να ηττάται, αντιμετωπίζοντας την αντεπαναστατική καταστολή από πολλές ταυτόχρονα πλευρές: από το καθεστώς του Άσαντ και τους συμμάχους του (τον ρώσικο ιμπεριαλισμό, τις στρατιωτικές δυνάμεις του Ιράν, τις πολιτοφυλακές της Χεζμπολλάχ και τις ιρακινές σιιτικές πολιτοφυλακές), από τη συμμαχία των ΗΠΑ για την καταπολέμηση του ισλαμικού κράτους (ΗΠΑ, Βρετανία, Σαουδική Αραβία, Εμιράτα…), από το τουρκικό κράτος, που αντιμετωπίζει ως υπαρξιακή απειλή κάθε διεκδίκηση του κουρδικού λαού, από τις διάφορες τζιχαντιστικές δυνάμεις, οι οποίες αναπτύχθηκαν στο έδαφος των αδυναμιών και των ηττών της επανάστασης.

Βρισκόμαστε σε απόλυτη αντιπαράθεση με τις με τις κυρίαρχες “γεωστρατηγικές” προσεγγίσεις για τον συριακό εμφύλιο που τον αναπαριστούν σαν ένα “μεγάλο παιγνίδι των ιμπεριαλιστών και των πληρεξουσίων τους”, αγνοώντας τις λαϊκές εξεγέρσεις, ή ακόμα υπονοώντας ότι είναι επικίνδυνες γιατί, θα ήταν καλύτερα αν οι λαϊκές μάζες της Συρίας (και της κάθε Συρίας) δεν είχαν εξεγερθεί αλλά είχαν υπομείνει τη σφαγή τους από το δικτατορικό καθεστώς, ως το «μικρότερο κακό». Πολύ περισσότερο, βρισκόμαστε σε πλήρη αντιπαράθεση με αυτούς που τάσσονται υπέρ του δικτάτορα Άσαντ, καλώντας σε συστράτευση στο πλευρό του και στη στήριξη του ρώσικου ιμπεριαλισμού.

Γιατί θεωρούμε υποκριτικές τις φωνές που ανακαλύπτουν ότι γίνεται πόλεμος στη Συρία κάθε φορά που οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αποφασίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να βομβαρδίσουν. Βομβαρδισμοί βαρβαρότητας, που σε καμιά περίπτωση δε λειτουργούν σαν ανάχωμα της βαρβαρότητας των Άσαντ-Πούτιν αλλά ως πολλαπλασιαστής της.

Γιατί, το βασικό κλειδί για την κατανόηση της πολυπλοκότητας του συριακού εμφυλίου είναι η δράση των λαϊκών μαζών της Συρίας, ο ηρωισμός της αντίστασής τους, η αυτοοργάνωσή τους, αλλά και η αδυναμία των πιο πρωτοπόρων τμημάτων τους να συγκροτήσουν μια ενιαία πολιτική προοπτική. Αυτές οι αδυναμίες και αυτά τα λάθη δεν μειώνουν ούτε στο ελάχιστο τη σημασία της Συριακής Επανάστασης, για την οποία, η αλληλεγγύη μας και η συμπαράστασή μας θα έπρεπε να είναι αυτονόητη.

Ο ομιλητής της εκδήλωσης Ζόζεφ Ντάχερ, μέλος της 4ης Διεθνούς, διατηρεί την ιστοσελίδα Syria Freedom Forever, η οποία είναι αφιερωμένη στην οικοδόμηση μιας κοσμικής και σοσιαλιστικής Συρίας. Ο Τζόζεφ Ντάχερ είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Οργάνωσης «Ρεύμα Επαναστατικής Αριστεράς» στη Συρία. Η οργάνωση συγκροτήθηκε τον Οκτώβριο του 2011, και υποστήριξε την λαϊκή εξέγερση κατά του Άσαντ. Υιοθέτησε τους στόχους της λαϊκής επανάστασης της Συρίας για ελευθερία, δημοκρατία, αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη, αντιτάχθηκε σε οποιαδήποτε ξένη στρατιωτική επέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και στήριξε την αυτοδιάθεση των Κούρδων.

Η οργάνωση πήρε μέρος στην υπεράσπιση του Χαλεπιού από την Αλ Νούσρα και το ISIS τον Απρίλιο του 2014 και στην υπεράσπιση του Κομπάνι το Σεπτέμβριο του 2014. Στα τέλη του 2014, λόγω του διωγμού από το καθεστώς, ανέστειλε τις δραστηριότητές της στη Συρία.

Στην εισήγησή του ο σ. Ντάχερ, μίλησε για το δεσποτικό καθεστώς Άσαντ και την πορεία της εξέγερσης από το 2011 μέχρι και την εμπλοκή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των τοπικών ιμπεριαλισμών, για τη Ροτζάβα και το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Κούρδων για τις δυσκολίες που υπάρχουν σήμερα, για τις προοπτικές και τόνισε ότι:

«Νομίζω ο προοδευτικός κόσμος πρέπει να κάνει κάλεσμα για το τέλος του πολέμου, ο οποίος έχει δημιουργήσει τρομερό πόνο. Έχει οδηγήσει σε μαζικές μετατοπίσεις πληθυσμών ενός της χώρας και έχει οδηγήσει εκατομμύρια εκτός αυτής ως πρόσφυγες. Ο πόλεμος ωφελεί μόνο τις αντεπαναστατικές δυνάμεις απ΄ όλες τις πλευρές. Τόσο από πολιτική όσο και από ανθρωπιστική οπτική, ο τερματισμός του πολέμου στη Συρία είναι μια απόλυτη αναγκαιότητα.

Επίσης, πρέπει να απορρίψουμε όλες τις προσπάθειες νομιμοποίησης του καθεστώτος Άσαντ, και πρέπει να αντιτεθούμε σε όλες τις συμφωνίες που του επιτρέπουν να παίζει οποιοδήποτε ρόλο στο μέλλον της χώρας. Μια λευκή επιταγή στον Άσαντ σήμερα θα ενθαρρύνει μελλοντικές προσπάθειες από άλλα δεσποτικά και απολυταρχικά κράτη να συνθλίψουν τους πληθυσμούς τους εάν τυχόν αυτοί εξεγερθούν.

Πρέπει να εγγυηθούμε επίσης τα δικαιώματα των πολιτών εντός της Συρίας, αποτρέποντας ειδικά περισσότερες αναγκαστικές εκτοπίσεις και διασφαλίζοντας τα δικαιώματα των προσφύγων (δικαίωμα επιστροφής, δικαίωμα για οικονομικές αποζημιώσεις σε περίπτωση καταστροφής των σπιτιών τους, δικαιοσύνη για την απώλεια των συγγενών τους, κλπ).

Ο Άσαντ και οι διάφοροι εταίροι τους στο καθεστώς πρέπει να κριθούν υπεύθυνοι για τα εγκλήματά τους. Το ίδιο ισχύει και για τις ισλαμικές φονταμενταλιστικές και τζιχαντιστικές δυνάμεις και άλλες ένοπλες δυνάμεις.

Χρειάζεται να υποστηρίξουμε τους δημοκρατικούς και προοδευτικούς δρώντες και τα κινήματα ενάντια και στις δύο άλλες πλευρές της αντεπανάστασης: το καθεστώς και τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές αντιπάλους του.

Πρέπει να χτίσουμε ένα ενιαίο μέτωπο στη βάση των αρχικών επιδίκων της επανάστασης: δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, λέγοντας όχι στον σεχταρισμό και τον ρατσισμό.

Χρειάζεται ασφαλώς να αντιτεθούμε σε όλους του ιμπεριαλιστικούς και απολυταρχικούς δρώντες που παρεμβαίνουν στη Συρία.

Στις δικές τους χώρες, οι αριστεροί διεθνώς πρέπει επίσης να παλέψουν:

  • για το άνοιγμα των συνόρων για τους μετανάστες και πρόσφυγες και ενάντια στη δημιουργία φραχτών ή στον μετασχηματισμό της Ευρώπης για παράδειγμα σε ένα φρούριο που θα μπορούσε να μετατρέψει τη Μεσόγειο σε ένα νεκροταφείο μεταναστών,
  • ενάντια σε όλες τις μορφές ισλαμοφοβίας και ρατσισμού,
  • ενάντια σε όλες τις συμμαχίες των δυτικών κρατών με δεσποτικά καθεστώτα και το Απαρτχάιντ, το αποικιοκρατικό και ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ
  • ενάντια στην περισσότερη “ασφάλεια” και στις αντιδημοκρατικές πολιτικές που προωθούνται στο όνομα “του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία”.

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι σε ένα πράγμα, η ατιμωρησία στα συνεχή δολοφονικά εγκλήματα του δεσποτικού καθεστώτος Άσαντ με τη στήριξη και/ή την πολυπλοκότητα των διεθνών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ενθαρρύνει άλλους δικτάτορες και απολυταρχικά καθεστώτα να καταπνίξουν βίαια τους ίδιους τους τους λαούς. Αυτό είναι μέρος επίσης μιας διεθνούς τάσης απολυταρχισμού η οποία είναι παρούσα σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων φιλελεύθερων δημοκρατιών στις δυτικές χώρες, με την προώθηση και εμβάθυνση του νεοφιλελευθερισμού.»

Στην εκδήλωση, παρευρέθηκαν και παρενέβησαν εκπρόσωποι και από άλλες συλλογικότητες και ιδιαίτερα, δεκάδες Σύριοι πρόσφυγες. Παρενέβη ο σ. Κάστρο, Σύριος αγωνιστής και ακτιβιστής σε καταλήψεις στέγης, εκφράζοντας την ικανοποίησή του αφού για πρώτη φορά έγινε στην Ελλάδα μια συζήτηση για τη συριακή εξέγερση ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς του Άσαντ.

Καμιά συμμετοχή της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις – Να κλείσει η Σούδα και όλες οι αμερικάνικες βάσεις

Ο βομβαρδισμός της Συρίας από ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία αποτελεί πράξη κρατικής τρομοκρατίας και ιμπεριαλιστικής ασυδοσίας. Η περιορισμένη έκταση της επιχείρησης δεν μπορεί να συγκαλύψει τον εγκληματικό χαρακτήρα της. Η βαρβαρότητα των δυτικών δεν λειτουργεί ως ανάχωμα στη βαρβαρότητα Άσαντ-Πούτιν, αλλά ως πολλαπλασιαστής της. Ο αγώνας ενάντια σε κάθε είδους ιμπεριαλισμό, σε κάθε μορφή κρατικής τρομοκρατίας, συνιστά πράξη υπεράσπισης της ζωής και του πολιτισμού.

Ο αγώνας όμως αυτός δεν είναι γενικός και αφηρημένος. Δεν είναι μια γενική επίκληση της ειρήνης. Παίρνει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στην ίδια μας της χώρα. Είναι αγώνας για:

  • να σταματήσει η κυβέρνηση να στηρίζει τους μιλιταριστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ (στήριξη την οποία συνοδεύει με υποκριτικές φιλειρηνικές κορώνες),
  • να κλείσει η Σούδα και όλες οι αμερικάνικες βάσεις-ορμητήρια των επιθέσεων,
  • να σταματήσει η επαίσχυντη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ,
  • να μπει φραγμός στη ένταση στο Αιγαίο που οδηγεί σε περαιτέρω στρατιωτικοποίηση τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Ακόμα περισσότερο, είναι αγώνας αλληλεγγύης στους Σύρους πρόσφυγες που βρίσκονται στην Ελλάδα, φυλακισμένοι στα στρατόπεδα στα νησιά ή εγκλωβισμένοι στην ενδοχώρα, λόγω της συμφωνίας ΕΕ-Ελλάδας-Τουρκίας.

Και τώρα, όπως πάντα, η αλληλεγγύη είναι το δικό μας όπλο.

Ανασύνθεση – ΟΝΡΑ

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά

Τα ελληνικά εμπόδια στη συμφωνία για το Μακεδονικό δίνουν χρόνο στην Ακροδεξιά

Το λέμε εξαρχής: η νοσηρή «διπλωματία της περικεφαλαίας», που ξεκίνησαν το ’92 εκκλησιαστικοί παράγοντες και το τότε υπουργείο Εξωτερικών, ούτε τότε ήταν, ούτε τώρα είναι η «φωνή του λαού» ενάντια στις «ελίτ των Αθηνών». Είναι η σημαία ευκαιρίας για τη ΝΔ, τους πρώην αντιμνημονιακούς ΑΝΕΛ και το βαθύ ελληνικό κράτος. Αν οι «χιλιάδες απλοί Έλληνες πολίτες» που κατέβηκαν στο συλλαλητήριο για το Μακεδονικό είναι η «ψυχή» του Έθνους, φάνηκε πως οι απόστρατοι, οι φασίστες και οι χούλιγκαν είναι τα «μπράτσα» του – και ασχημονούν ανενόχλητοι από κυβέρνηση και αστυνομία.

Το επαναλαμβάνουμε, γιατί δυστυχώς υπάρχουν παρεξηγήσεις και μέσα στην Αριστερά: τα εθνικιστικά συλλαλητήρια δεν είναι αντιμνημονιακές διαδηλώσεις που ξεστράτισαν. Είναι οργανωμένη επίδειξη δύναμης και άρνησης του εθνικού αυτοπροσδιορισμού σε μια γειτονική χώρα που μέχρι πρότινος κινδύνευε να διαλυθεί. Κι αυτά, ενώ η Ελλάδα ανήκει ήδη στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και διεκδικεί επιτυχώς το ρόλο του αφεντικού στα Βαλκάνια: πέρα από το ρόλο των τραπεζών, των σούπερ-μάρκετ και του ΟΤΕ, τα Ελληνικά Πετρέλαια κατέχουν το 75% στην αγορά καυσίμων της Δ.τ.Μ., και μόλις πρόσφατα η ΔΕΗ εξαγόρασε την πρώτη εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας στη γειτονική χώρα…

Με δεδομένο το χάσμα οικονομικής, πολιτικής, πληθυσμιακής και στρατιωτικής δύναμης, η απαίτηση της ελληνικής πλευράς να επιβάλει και όνομα της αρεσκείας της στην Δ.τ.Μ, εκτός από αποτυχημένη, είναι απαράδεκτη και χυδαία ψηφοθηρική.

Είναι τραγικά αποτυχημένη, γιατί πάνω από εκατό χώρες λένε σήμερα την Δ.τ.Μ «Μακεδονία». Γιατί η Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 αχρήστευσε την ακροδεξιά γραμμή «ούτε σύνθετο, ούτε παράγωγο του όρου Μακεδονία». Και γιατί το ελληνικό κράτος γελοιοποιήθηκε στη Χάγη για το «βέτο» του 2008.

Είναι όμως και απαράδεκτη, για τουλάχιστον τρεις λόγους:

* Καταρχάς, γιατί δεν πατά σε κανένα «ιστορικό δίκαιο». Όχι, η Μακεδονία δεν είναι εδώ και τρεις χιλιετίες «γη ελληνική». Αν ήταν έτσι, δεν θα υπήρχε η μακεδονική εξέγερση, το «Ίλιντεν», το 1903. Δεν θα χρειαζόταν ο Μακεδονικός Αγώνας για να «εκκαθαριστούν» οι αλλοεθνείς. Ο Μυριβήλης δεν θα έγραφε στη «Ζωή εν τάφω» για κάποιους «γείτονες που δεν είναι Έλληνες, ούτε Σέρβοι, ούτε Βούλγαροι». Η «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» θα λογιζόταν και πριν το ’90 ως «απειλή». Και βέβαια η κρατική καταστολή των «μακεντόνσκι», από τον Τρικούπη μέχρι τη Χούντα, δεν θα ήταν βασική ενασχόληση υπουργείων, «αγανακτισμένων πολιτών» και της κακόφημης ΚΥΠ.

* Έπειτα, γιατί ο ισχυρισμός περί «αλυτρωτισμού των Σκοπίων», που τάχα αποτελεί «γεωπολιτικό κίνδυνο», είναι επιεικώς γελοίος. Στο Σύνταγμα της Δ.τ.Μ. αναφέρεται ρητά ότι η χώρα «δεν έχει εδαφικές αξιώσεις έναντι οποιουδήποτε γειτονικού κράτους». Η δε κυβέρνηση Ζάεφ δείχνει με πράξεις ότι δεν θα κάνει πολιτική με όρους Μεγαλέξανδρου. Ναι, το Σύνταγμα της γειτονικής χώρας προβλέπει αλλαγή συνόρων «σύμφωνα με το Σύνταγμα» (Άρθρο 3) – όπως ακριβώς και το ελληνικό Σύνταγμα, αν υπάρχει «απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών» (Άρθρο 27). Ναι, στη Δημοκρατία της Μακεδονίας υπάρχουν Βουκεφάλες με αλυτρωτικές φαντασιώσεις – όπως ακριβώς στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Στην Ελλάδα, ωστόσο, ακόμα και για τμήματα της Αριστεράς, ο εθνικισμός είναι σαν την κακοσμία του στόματος: μας ενοχλεί πρώτα και μόνο του άλλου.

* Τέλος, γιατί όποιος θέλει να τα βάλει με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για τον αντικοινωνικό της κατήφορο, μπορεί να το κάνει στις απεργίες ενάντια στα μνημόνια και τις κινητοποιήσεις κατά των πλειστηριασμών. Οι εθνικιστικές συγκεντρώσεις με επικεφαλής απόστρατους, νεοναζί, και εθνικούς συνθέτες που πολιτεύονται διαχρονικά όπου-φυσάει-ο-άνεμος δεν αποδυναμώνουν την κυβέρνηση. Αντίθετα, δίνουν στους ΑΝΕΛ λόγο ύπαρξης και επιτρέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ να παριστάνει την προοδευτική και ορθολογική δύναμη. Τον κατατάσσουν, δηλαδή, σε ένα νέο «Κέντρο», ενώ η πολιτική του (από την κατάργηση επιδομάτων και τον περιορισμό της απεργίας ως την ποινικοποίηση του ακτιβισμού κατά των πλειστηριασμών) ρέπει στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό.

Ό,τι επείγει τώρα είναι η ήττα του ελληνικού εθνικισμού. Όχι μόνο για λόγους διεθνιστικής αλληλεγγύης. Αλλά και γιατί αυτό που απειλεί εμάς, στη χώρα μας, είναι οι διαβεβαιώσεις των απόστρατων ότι θα επιβάλουν «με κάθε τρόπο» την άποψή τους, το φασιστικό «αλήτες, προδότες πολιτικοί», οι επιθέσεις σε αριστερούς/ές και σε αναρχικές καταλήψεις.

Θεωρούμε υποκρισία, οι οργανωτές των συλλαλητηρίων να υποδύονται τους «αντισυστημικούς» (ενώ υμνούν τον Μεταξά) ή τους «αντιιμπεριαλιστές» (ενώ η ακροδεξιά πτέρυγα της ομογένειας επιχειρεί κινήσεις προς τον πλανητάρχη κ. Τραμπ) – και σε κάθε περίπτωση δεν θέλουμε ο φασισμός να ξανασηκώσει κεφάλι. Ξέρουμε τα «αντανακλαστικά» του ΣΥΡΙΖΑ σε θέματα που προσφέρονται για εθνικιστική ψηφοθηρία  (βλ. Ποντιακό). Και μας ανησυχεί σοβαρά ότι τμήματα της ελληνικής Αριστεράς και του κινήματος δεν έμαθαν τίποτα από τα αδιέξοδα του σοσιαλπατριωτισμού και του γενικόλογου προπαγανδισμού αρχών (ούτε από το ελπιδοφόρο, αλλά μειοψηφικό, Τσίμερβαλντ). Θέλουμε, λοιπόν, η κυβέρνηση να πάψει να θέτει εμπόδια και να προχωρήσει άμεσα στην επίλυση του ονοματολογικού. Και σε συνεργασία με την Αριστερά και τα κινήματα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, θα φροντίσουμε η φωνή της αλληλεγγύης των δύο λαών, απέναντι στoν εθνικισμό και το ΝΑΤΟ, να μη σωπάσει – όπως δεν σώπασε το ’92 και το 2008.

 

Φεβρουάριος 2018

Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά 

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

ΟΝΡΑ-Ανασύνθεση

Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη – ακόμα και με ιδιώνυμο

Η αρχή έγινε το καλοκαίρι του 2015, με τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης πως, παρά τη μνημονιακή συνθηκολόγηση, η πρώτη κατοικία είναι απολύτως προστατευμένη. Σειρά είχαν η διαστρέβλωση και η συκοφαντία, για να κρυφτεί η βαθιά αναξιοπιστία των κυβερνώντων: τα κινήματα κατά των πλειστηριασμών, ισχυριζόταν η κυβερνητική προπαγάνδα (και επαναλάμβαναν φιλοκυβερνητικά και αντικυβερνητικά αστικά Μέσα…)  δεν ήταν αυτό που νομίζαμε, αλλά το μακρύ χέρι των μεγαλοοφειλετών που στρεφόταν κατά της αριστερής κυβέρνησης. Με τη χτεσινή τροπολογία του υπ. Δικαιοσύνης, και με τη συνηγορία του υπ. Οικονομικών, από τα fake news περνάμε πια στην ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας, την ανοιχτή αντιπαράθεση με τα κινήματα, την προσφυγή στον καταναγκασμό.

Προβλέποντας φυλάκιση ως και έξι μηνών για όποιον «εισέρχεται και παραμένει σε χώρους διεξαγωγής πλειστηριασμών κατά τη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης, διακόπτοντας η διαταράσσοντας την ομαλή διεξαγωγή αυτών», και επικαλούμενη ως υπέρτερο δημόσιο συμφέρον την ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών (αυτές κερδίζουν από τους πλειστηριασμούς), η κυβέρνηση διαβαίνει για νιοστή φορά τον Ρουβίκωνα.

Είναι σαφές: οι υποσχέσεις για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης (οι υποσχέσεις περί φιλολαϊκής διαχείρισης του μνημονίου, παράλληλου προγράμματος κοινωνικής προστασίας και σεβασμού των πολιτικών ελευθεριών) έχουν πλέον τελειώσει. Η άθλια τροπολογία σημαίνει την επιστροφή στους παλιούς, αυταρχικούς «τρόπους» της δημόσιας τάξης. Δεν πρόκειται για ολίσθημα ελέω ΑΝΕΛ: παρά τα αφελώς ή σκοπίμως προπαγανδιζόμενα, η πολιτική της κυβέρνησης είναι ενιαία. Η τροπολογία, η ίδια η στοχοποίηση κινημάτων και η προσφυγή στον κατασταλτικό μηχανισμό είναι προϊόν εμμονής στο Μνημόνιο και της συριζικής εξουσιομανίας. Πρόκειται για μια ακόμα διάψευση όσων προσδοκούσαν από τον ΣΥΡΙΖΑ να πολιτεύεται έστω ως «μη χείρον».

Η Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά στηρίζει τις κινητοποιήσεις ενάντια στο ιδιώνυμο και τους πλειστηριασμούς. Είναι σαφές: χρειαζόμαστε μια ενωτική, κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση. Ένα μέτωπο για την υπεράσπιση της πρώτης κατοικίας και την απόκρουση του μνημονιακού αυταρχισμού. Μια συμμαχία για την αντεπίθεση της κοινωνίας. Αυτή η συμμαχία είναι και η μόνη εγγύηση απέναντι σε μια αντικοινωνική πολιτική λιτότητας και αυταρχισμού, είτε την εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ είτε η ΝΔ.

Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά

 

Απεργώντας υπερασπιζόμαστε την απεργία

Οι γενικές απεργίες, ακόμα και όταν τις καλούν αναξιόπιστες συνδικαλιστικές ηγεσίες, είναι στιγμές ρήξης με τον «κανονικό» χρόνο του κράτους και του κεφαλαίου. Είναι μάχες ανυπακοής, πρακτικά παραδείγματα ενάντια στη γενική απαισιοδοξία, την καθήλωση και τη γκρίνια. Κι έχουν, ας μην το ξεχνάμε, προσωπικό οικονομικό κόστος – πράγμα διόλου αμελητέο, σε δύσκολους καιρούς.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι γενικές απεργίες είναι οι στιγμές που οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι αποκτούν συνείδηση κοινών συμφερόντων – και που οι «από κάτω» εγγράφουν τους αγώνες τους σε μια εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση με την κυριαρχία.

Η απεργία της Πέμπτης είναι μια γενική απεργία. Είναι, δηλαδή, η απάντησή μας

  • στις προσπάθειες κυβέρνησης-δανειστών να περιορίσουν το δικαίωμα στην απεργία, με την αναθεώρηση της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, που αποτελεί μνημονιακή δέσμευση
  • στο ψαλίδισμα συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων
  • στο αίσχος των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, προς ικανοποίηση των τραπεζιτών και του κουαρτέτου
  • στη συνέχιση του αντικοινωνικού μνημονιακού «πειράματος». Όχι μόνο για την εξοντωτική φορολόγηση των χαμηλών εισοδημάτων, το αέναο κυνήγι των πλεονασμάτων και μετά το 2018 ή τον διαρκή εξευτελισμό των μισθών. Αλλά γιατί όλοι αυτοί οι αριθμοί αντιστοιχούν σε ζωές και σχέσεις ανθρώπων που δοκιμάζονται σκληρά. Και γιατί κανείς και καμιά δεν μπορεί να υπερασπιστεί τις ζωές και τις σχέσεις αυτές μόνος και μόνη του.

Οι γενικές απεργίες δεν είναι τελετουργίες. Όπως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η εργοδοσία και οι δανειστές έχουν τους δικούς τους «θεσμούς», απέναντί τους, οι απεργίες και οι αγώνες του κόσμου της εργασίας είναι οι δικοί μας. Δεν θα τους εκχωρήσουμε.

Η ΟΝΡΑ-Ανασύνθεση, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και η Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά καλούν την Πέμπτη 14/12:

  • στην Αθήνα, στις 11:00 π.μ., στο Μουσείο
  • στη Θεσσαλονίκη, στις 10:30 π.μ., στην Καμάρα

Πέμπτη 7/12, στις 7:00 μ.μ.: Διαδηλώνουμε ενάντια στην επίσκεψη Ερντογάν – Στεκόμαστε στο πλευρό των λαών της Τουρκίας

Στο όνομα της «Ευρώπης των ανθρώπινων δικαιωμάτων» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕλ υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες τον Ταγίπ Ερντογάν, προσθέτοντας μια ακόμα πράξη πολιτικού κυνισμού στον πλούσιο πλέον σχετικό ιστορικό της. Της επίσκεψης είχε προηγηθεί η επιχείρηση εκφόβησης με τη σύλληψη των εννιά Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών.

Ο Ερντογάν φτάνει στην Αθήνα την ώρα που:

  • συνεχίζει την εθνοκάθαρση των Κούρδων,
  • έχει εξαπολύσει ένα άνευ προηγουμένου προγκρόμ εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων ή οποιουδήποτε αγωνίζεται για τη δημοκρατία στην Τουρκία,
  • δυναμιτίζει την ειρήνευση στη Συρία καθώς και την προοπτική της δημοκρατικής πολυεθνικής ομοσπονδίας,
  • παίζει κεντρικό ρόλο (μαζί με την ελληνική κυβέρνηση) στη βάναυση παραβίαση των δικαιωμάτων των προσφύγων.

Ο Ερντογάν ηγείται μιας δικτατορίας, αλλά μιας δικτατορίας χρήσιμης για την ΕΕ και την ελληνική κυβέρνηση.

Την Πέμπτη 7/12 στις 7:00 μ.μ. συμμετέχουμε στη διαδήλωση διαμαρτυρίας στα Προπύλαια. Λέμε ηχηρό «Όχι» στην Ερντογάν. Στεκόμαστε ανεπιφύλακτα στο πλευρό των λαών της Τουρκίας, κόντρα στον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό.

Αθήνα 6/12/2017

Ανασύνθεση-ΟΝΡΑ

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά

Aπαγορέψτε τελείως τις απεργίες να τελειώνουμε!

Μετά τα χημικά κατά των διαμαρτυρόμενων για τους πλειστηριασμούς, ο μνημονιακός δρόμος προς το σοσιαλισμό συνεχίζεται. Μπορεί η τροπολογία-ένθετο σε νομοσχέδιο του υπουργείου …Ψηφιακής Πολιτικής να αποσύρθηκε αργά το βράδυ της Δευτέρας. Όμως η απαίτηση του κουαρτέτου παραμένει: ο συνδικαλιστικός νόμος πρέπει να αλλάξει, το δικαίωμα στην απεργία πρέπει να συρρικνωθεί δραστικά – η «ανάπτυξη» πρέπει να περάσει από την προληπτική εξουδετέρωση των εργατικών αντιστάσεων, προς τεράστια ικανοποίηση των αφεντικών στην Ελλάδα.

Με πρόσχημα, λοιπόν, τη γραφειοκρατικοποίηση των συνδικάτων (πάντα βρίσκεται πρόχειρο ένα «μαρξιστικό» επιχείρημα για μια νεοφιλελεύθερη αθλιότητα), η τροπολογία θα επανέλθει.

Επιχειρώντας να περιορίσει τις απεργίες, και ταυτόχρονα πανηγυρίζοντας …την απουσία μέτρων στο κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης, ο κυβερνητικός ύπνος της λογικής γεννά τέρατα:

* γιατί παρά τα ατέλειωτα μέτρα, η ίδια έχει αποτύχει οικτρά, όχι με βάση κοινωνικά κριτήρια (βλ. προϋποθέσεις ακόμα και για το «μέρισμα»), αλλά με βάση τους στόχους που η ίδια έχει διακηρύξει (ρύθμιση του χρέους, ένταξη στον QE, τέλος των μέτρων).

* γιατί κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης δεν σημαίνει τέλος του δανεισμού και λιγότερο χρέος: σημαίνει άνοιγμα του δρόμου για την τέταρτη αξιολόγηση και έξοδο στις αγορές από τις αρχές του 2018 – δηλαδή νέο δανεισμό και νέο χρέος, όπως σωστά επέμενε ως αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ.

* γιατί τα μεν μέσα για να πιαστούν οι στόχοι είναι αντικοινωνικά, καθαυτοί δε οι στόχοι είναι …placebo: έξοδος από το Μνημόνιο δεν θα υπάρξει το 2018, όπως καλά γνωρίζουν οι κυβερνώντες. Δεν θα υπάρξει γιατί, ας το επαναλάβουμε, το Μνημόνιο δεν είναι μια δέσμη μέτρων, αλλά πολιτική πάνω στη ζωή και πρωτοφανές ανθρωπολογικό πείραμα: μόνιμη λιτότητα (μέσω της απαίτησης για πλεονάσματα), διαρκής επιτροπεία (για την επιτήρηση της «βιωσιμότητας» του χρέους, που θεωρείται δεδομένη ως το 2060) και αέναη παραγωγή/κατάργηση θεσμών με στόχο το κλείδωμα της λιτότητας (βλ. «κόφτη» κοινωνικών δαπανών).

Με τη σφραγίδα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό είναι το προεπιλεγμένο πρόγραμμα της κυβέρνησης ως τη λήξη της θητείας της – αλλά και κάθε κυβερνητικού σχήματος στο άμεσο μέλλον. Ακριβώς γι’ αυτό, ακριβώς δηλαδή γιατί ένα τέτοιο πρόγραμμα-Φρανκενστάιν απαιτεί ευρείες συστημικές συναινέσεις στην Ευρώπη και την Ελλάδα, ο πρωθυπουργός πλειοδοτεί σε πιέσεις προς τη γερμανική Σοσιαλδημοκρατία, ώστε να ξαναμπεί αυτή σε κυβέρνηση υπό τη γερμανική Δεξιά.

Χρειάζεται άραγε να το θυμίσουμε; Κι εδώ, όπως και σε όλη την Ευρώπη, η ανάκαμψη της ανταγωνιστικής Αριστεράς είναι απολύτως αναγκαία – και απολύτως επείγουσα.